Wypadki :-(

Postępowanie w razie wypadku

Niestety z powodu niedopatrzeń właścicieli, ale także z powodu swojej wrodzonej ciekawości nasze psy często ulegają różnym wypadkom. Od prawidłowej pierwszej pomocy zależy często ich zdrowie i życie. Warto więc chyba mieć poniższe rady zawsze pod ręką.

POMOC PO WYPADKU SAMOCHODOWYM

Jeżeli nasz pies został potrącony przez samochód, pierwszą, zazwyczaj odruchową, czynnością jest chęć podniesienia zranionego zwierzęcia. Nie wolno jednak tego robić bez wcześniejszego przygotowania. Nie wiemy przecież, które części ciała zwierzęcia uległy uszkodzeniu podczas uderzenia. Podnosząc zwierzę możemy przyczynić się do pogłębienia urazu. Dlatego należy starać się maksymalnie opanować własne nerwy, zaś czynność podnoszenia i przenoszenia zranionego zwierzęcia wykonać w sposób najbardziej bezpieczny dla jego życia i zdrowia. Pamiętać trzeba, że obolałe i będące w szoku zwierzę może wykazywać agresję nawet w stosunku do swojego ukochanego opiekuna. Lepiej więc przezornie zabezpieczyć się przed ewentualnym pokąsaniem, zakładając psu, o ile to możliwe, kaganiec. Pamiętajmy także o tym, że szok wywołany uderzeniem może być tak duży, iż zwierzę - mimo np. złamań - samo się podniesie i będzie próbowała uciekać. W takich przypadkach właściciel powinien starać się zatrzymać psa i go uspokoić.
Jeżeli po uderzeniu zwierzę przyjmuje przymusową pozycję leżącą, zachodzi podejrzenie, że doszło do poważnych uszkodzeń np. kręgosłupa, miednicy itp. Wówczas przy zachowaniu maksymalnej ostrożności staramy się podnieść ranne zwierzę na uprzednio przygotowany koc. Jeżeli w pobliżu znajduje się jeszcze ktoś - prosimy o pomoc. Jedna z ratujących osób trzyma głowę zwierzęcia, druga klatkę piersiową i brzuch, trzecia miednicę. Po ułożeniu psa na kocu dwie osoby napinają koc, trzecia zaś podtrzymuje od dołu klatkę piersiową i brzuch. W ten sposób bezpiecznie przenosimy psa do samochodu, przykrywamy kocem i natychmiast udajemy się do najbliższej lecznicy weterynaryjnej.

UDAR CIEPLNY

Do udaru cieplnego u psów najczęściej dochodzi na skutek niefrasobliwości i braku wyobraźni właścicieli. Często podczas upałów pies zostaje zamknięty w samochodzie, a właściciele wychodzą podziwiać zabytki lub robić zakupy. W szczelnie zamkniętym aucie, stojącym w pełnym słońcu, temperatura po kilkunastu minutach dochodzi do 40 st. C., a niekiedy nawet wyżej. Wracający opiekunowie zastają psa z mniej lub bardziej nasilonymi objawami udaru cieplnego. W ciężkich przypadkach zwierzę jest nieprzytomne, ciężko oddycha, jest w stanie zapaści. W lżejszych Đ ma pianę na pysku, wysunięty język, trudności z oddychaniem, jest nadmiernie pobudzone lub osłabione, apatyczne. Natychmiast trzeba przystąpić do ratowania psa, dążąc do jak najszybszego ochłodzenia jego ciała. Obficie więc polewamy je zimną wodą i staramy się wytrzeć pianę z pyska. Następnie robimy zimne okłady mokrym ręcznikiem lub kocem. Jeśli po kilku minutach zwierzę nie wykazuje znacznej poprawy, należy jak najszybciej zwrócić się po pomoc do najbliższej lecznicy weterynaryjnej.

UŻĄDLENIA

Zwierzęta użądlone przez osy i pszczoły wykazują silny niepokój, reagują szybko opuchlizną. Niekiedy, przy nadwrażliwości, lub jeśli użądlenie ma charakter masowy, może dojść do zapaści, a nawet śmierci. W przypadku użądlenia trzeba błyskawicznie zlokalizować miejsca ukąszeń i usunąć żądła. Zbiorniczek z jadem zwykle wyrywany jest (w przypadku pszczoły) razem z żądłem. Wówczas tkwiące w ciele ofiary żądło, choć już odłączone od ciała owada, jeszcze przez długi czas wtłacza jad z rytmicznie kurczącego się woreczka jadowego. Po usunięciu żądła, by ulżyć cierpieniu zwierzęcia, warto zrobić na opuchnięte miejsca okłady z sody oczyszczonej. Zalecana proporcja to płaska łyżeczka sody na szklankę wody. W przypadku masowych użądleń lub użądleń w szczególnie niebezpieczne miejsca, np. wewnątrz jamy ustnej, należy natychmiast szukać pomocy lekarza.

UKĄSZENIA ŻMII

W przypadku pokąsania psa przez żmiję trzeba jak najszybciej założyć opaskę uciskową powyżej miejsca ukąszenia. Jeśli to możliwe, miejsce ukąszenia obkładamy lodem lub zimnymi okładami. Natychmiast należy zgłosić się do lekarza weterynarii, który poda surowicę, leki wspomagające i opatrzy miejsce pokąsania.

POPARZENIA

Letnie wieczorne ogniska, czy przygotowywanie potraw na grillu to także niebezpieczne sytuacje dla naszego psa. Zdarza się, że rozbawiony pies, szczególnie gdy ma czworonożnego towarzysza, wbiega wprost do ogniska, lub przewraca na siebie rozgrzany grill z gorącymi węglami.
Najważniejszą czynnością jest zahamowanie czynnika termicznego. Jeżeli pies wpadł do ogniska i pali się na nim sierść, należy za wszelką cenę zdusić ogień, narzucając na psa koc, który przecież zawsze znajdzie się przy ognisku. Poparzone miejsca trzeba natychmiast przemyć i ochłodzić zimną wodą. Jeśli to możliwe, obłożyć oparzenia lodem, a następnie na poparzony naskórek nanieść tłustą maść, choćby wazelinę.
W przypadku poważnego uszkodzenia termicznego konieczna będzie pomoc lekarza weterynarii, gdyż istnieje konieczność opanowania szoku. W przypadkach ciężkich poparzeń może nawet zajść potrzeba interwencji chirurgicznej.

RANY I SKALECZENIA

U psów najczęściej dochodzi do skaleczenia opuszek palcowych w wyniku czego występuje silne krwawienie. Skaleczenia łap bardzo często są następstwem kopania w ziemi, bądź nadepnięcia np. na potłuczone szkło.
Ranę staramy się szybko oczyścić i przemyć środkami dezynfekującymi. Następnie wkładamy niewielkie gaziki pomiędzy palce i bandażujemy. Zaznaczyć jednak trzeba, że takie postępowanie może mieć miejsce tylko w przypadku niewielkich i powierzchownych ran. W razie większego lub głębokiego skaleczenia będziemy musieli skorzystać z pomocy lekarza, gdyż konieczne będzie zszycie rany, czy założenia sączka. Jeśli rana jest mała, płytka i niezbyt krwawi, to wykonany samodzielnie opatrunek zabezpieczamy dodatkowo przez założenie skarpety.
Inaczej jest w przypadku skaleczeń, powstałych np. na skutek pogryzienia przez psa. Musimy przede wszystkim zlokalizować miejsce skaleczenia. Szukamy więc miejsc, gdzie sierść jest posklejana i właśnie na nie zwracamy uwagę. Wokół rany wycinamy zakrwawione posklejane włosy. Uszkodzone miejsce dezynfekujemy łagodnym środkiem (rivanol, woda utleniona). Podobnie jak poprzednio, także i w tym przypadku o dalszym postępowaniu decyduje rozległość i głębokość rany.

ZATRUCIA TOKSYCZNE

Problem dotyczy zazwyczaj młodych psów, które poprzez swoją ciekawość świata próbują różnych rzeczy. Jeżeli podejrzewamy swojego psa o zjedzenie trucizny (lub mamy taką pewność), a całe zajście miało miejsce niedawno, staramy się u psa wywołać natychmiastowe wymioty. Wlewamy psu do pyska zimną wodę z solą, lub zimną wodę z musztardą, bądź wodę utlenioną. Płyn wlewamy bardzo ostrożnie, by nie spowodować zachłyśnięcia się zwierzęcia. Szybko udajemy się do lekarza, zabierając ze sobą, jeśli to tylko możliwe, opakowanie po truciźnie. Wówczas lekarz będzie miał możliwość podania antidotum, tj. odtrutki. CIAŁO OBCE W GARDLE Podczas wakacji możemy poświęcić więcej czasu na zabawę z psem. Zdarza się, że kij, patyk, czy piłka utkną w gardle naszego pupila. Równie częste są przypadki utkwienia kości, zabawki, niekiedy nawet kamienia. Ciało obce może zablokować krtań, powodując poważne utrudnienia w oddychaniu. W przypadku całkowitego zablokowania krtani zazwyczaj w krótkim czasie dochodzi do śmierci przez uduszenie. Dlatego bardzo ważne jest błyskawiczne usunięcie ciała obcego z gardła zwierzęcia. Pies z tkwiącym w gardle ciałem obcym jest mocno zaniepokojony, obolały, wykazuje silny ślinotok. Otwieramy mu pysk i delikatnie, powoli staramy się palcami wyjąć obcy przedmiot. W przypadku trudności możemy pomóc sobie pęsetą, ale pod warunkiem zachowania maksymalnej ostrożności. Nie wolno usuwać tkwiącego przedmiotu na siłę, chyba że istnieje niebezpieczeństwo natychmiastowego uduszenia się zwierzęcia. Jeżeli napotkamy na duże trudności z usunięciem ciała obcego, konieczna będzie wizyta u lekarza, który zastosuje środki farmakologiczne i specjalistyczne narzędzia.

CIAŁO OBCE W NOSIE I OKU

Dość rzadko zdarzają się przypadki utkwienia ciała obcego w nosie psa. Dotyczy to zwykle młodych i ciekawskich psów, które na spacerach zachowują się jak odkurzacze. Jeśli ciało obce tkwi w nosie, staramy się je uchwycić i delikatnie obracając wyciągnąć. Jeśli tkwi głębiej, musi to zrobić lekarz. Również w przypadku ciała obcego wbitego w gałkę oczną, np. odrobiny szkła, opiłków metalu, trzeba natychmiast szukać fachowej pomocy lekarskiej. W przeważającej ilości przypadków ciała obce w oku psa to paprochy, piasek, kawałki kory itp. Chcąc pomóc psu, trzeba w pierwszej kolejności zadbać o to, by nie ocierał sobie oczu łapami. Najlepiej poprosić kogoś o pomoc w przytrzymaniu psa. Następnie otwieramy mu oko, przytrzymując powieki palcem wskazującym i kciukiem, i po odszukaniu ciała obcego staramy się je wypłukać. Najlepiej zrobić to łagodnym okulistycznym roztworem kwasu bornego. Jeśli go nie mamy, można użyć zimnej słabej herbaty. Otwarte oko psa przemywamy gazikiem nasączonym roztworem przemywającym. Nie wolno do tego celu używać waty, aby w oku nie pozostały drobne włókienka, które drażniłyby gałkę oczną. Po przemyciu dobrze jest wpuścić na powierzchnię oka jedną lub dwie krople parafiny leczniczej, co wydatnie zmniejszy uczucie dyskomfortu u psa.

BEZPIECZNE PODRÓŻOWANIE

Często spotykamy na naszych drogach jadący samochód z otwartą tylną szybą i wychyloną głową psa. Zadziwiająca jest lekkomyślność i krótkowzroczność opiekunów. Pęd powietrza wraz z kurzem, piaskiem, żwirem, to prawie całkowita pewność, że będziemy mieli chorego psa. Jeśli nawet nie zdarzą się ciała obce w oku, nosie, uchu, nawet w jamie ustnej, to pewne jest przeziębienie i wszelkie z tym związane konsekwencje. Zwrócenie uwagi kierowcy, który jest zazwyczaj właścicielem psa, spotyka z ignorancją, a niekiedy arogancją. A może by tak sam spróbował? Ciekawe, czy wytrzymałby, choć przez piętnaście minut, z głową wystawioną za okno w samochodzie, jadącym z prędkością 90 km/ godz. Może i tak, ale z jakimi następstwami? Nagminne jest również wożenie (szczególnie psów małych ras) na kolanach kierującego. To bardzo niebezpieczne! Przy próbie hamowania pies spada pod nogi i pedały samochodu. W przypadku ponowienia prób hamowania, okazuje się to niemożliwe, bo pod nogami mamy czworonoga.

♥ O czym należy pamiętać przy wychowywaniu psa ♥

Podstawą dobrego wychowania psa jest: KONSEKWENTNE POSTĘPOWANIE.
O czym należy pamiętać i na co należy zwracać uwagę:
1. Pies „myśli” po psiemu, a nie po ludzku jak by tego chciało wielu właścicieli.
2. Pies jest istota żywą, tak samo jak ludzie odczuwa ból, zimno czy głód. Potrafi się cieszyć, a także smucić i tęsknić.
3. W stadzie, tak tak tam gdzie jest pies nie ma rodziny lecz jest stado, musi być przywódca.
4. Nigdy nie dopuść do tego, aby twój pies został przywódcą.
5. Twój pies w hierarchii stada musi być na najniższym szczeblu.
6. Bardzo ważna jest kolejność spożywania posiłków. Zasada jest prosta: najpierw jedzą ludzie później pies.
7. Podczas podawania miski pies powinien grzecznie czekać.
8. Podczas posiłku należy psa pogłaskać – nie chodzi tu o czułość lecz o gest podporządkowywania (pies dominant kładzie łapę na szyi psa podporządkowanego).
9. Pies powinien bez pokazanie niezadowolenia dać sobie odebrać jeszcze pełną miskę przez przywódcę. Aby go nie drażnić należy mu tę miskę po chwili oddać.
10. Wskakiwanie na człowieka niekiedy jest oznaką chęci podporządkowania go sobie.
11. Wśród psów, zresztą podobnie jak u ludzi, w obrębie szczeniąt z tego samego miotu występują osobniki o różnych charakterach. Są szczenięta odważniejsze, bardziej niezależne – zwane dominantami, jak i bardziej strachliwe wykazujące chęć podporządkowania.
12. Szczeniak musi przebywać pod opieką matki do 6-8 tygodni. W tym czasie szczeniaki powinny mieć kontakt z ludźmi – branie na ręce, głaskanie. Jest to bardzo ważne. Matka zapewnia mu prawidłowy rozwój psychiczny i nauczy go podstawowych zachowań. Codzienny miły kontakt z człowiekiem nastawi go pozytywnie do przyszłego właściciela.
13. Jeżeli przyszły właściciel ma małe doświadczenie w wychowywaniu psów nie powinien wybierać sobie na początek np. owczarka niemieckiego czy rottweilera, na dodatek nie daj Boże dominanta, gdyż katastrofę mamy murowaną. Albo ktoś będzie pogryziony albo pies będzie „oddany w dobre ręce”.
14. Pies nie może spać w łóżku ze swym panem – to też jest hierarchia stada. Ponoć z tym spaniem to jest różnie: wielu ludzi „idzie w zaparte” że pies nie śpi w łóżku, a w rzeczywistości to chyba jest inaczej.
15. Gdy masz więcej niż jednego psa nie wtrącaj się do ich hierarchii. Same sobie to ustalą, a ty jako przywódca tylko to zaakceptuj.
16. Pamiętaj – biciem nigdy nie osiągniesz dobrych wyników – są inne lepsze metody.
17. Zastraszony złym wychowaniem pies jest niebezpieczny – może pogryźć ze strachu. Pamiętaj: zając jest strachliwy i zawsze będzie próbował uciec, ale gdy zagonisz go do kąta i odetniesz mu drogę ucieczki to cię podrapie.
18. Pies nie rozumie znaczenia ludzkich słów – niestety. Pies kojarzy dźwięki, gesty, mimikę twarzy pana z wyuczonymi zachowaniami.
19. Aby pies mógł kojarzyć polecenia potrzeba do tego pracy i czasu. Czasami potrzeba dużo czasu.
20. Jeżeli pies nie potrafi się czegoś nauczyć to biciem tego nie przyspieszysz. Najprawdopodobniej osiągniesz odwrotny skutek. Trzeba więcej cierpliwości i czasu. A może pies jeszcze jest zbyt młody, a jego pan zbyt ambitny?
21. Pies szybciej kojarzy polecenia, gdy związane są z czymś miłym dla niego (przysmak, pogłaskanie) niż nieprzyjemnym.
22. Pies powinien wiedzieć które z jego zachowań się nam nie podoba.
23. Są rasy psów, które łatwiej się uczą, a są też rasy bardziej oporne. To że pies się trudniej uczy nie zawsze oznacza jego głupotę, czasami stara się być bardziej niezależny.
24. Ulubionym powiedzeniem współczesnych ludzi (a może jest to przekleństwo?) jest: „nie mam czasu”. Drogi czytelniku nie kupuj psa gdy „nie masz czasu”.

♥ Imiona dla Psów ♥

Abakus, Abon, Abrazja, Absyda, Acros, Adiunkt, Adriana, Afazja, Afera, Afiks, Aga, Agat, Agio, Agora, Aisza, Ajszer, Ajus, Akaba, Akacja, Akant, Akapit, Akcent, Akces, Akord, Akrolit, Akron, Akropol, Aksa, Aksamit, Aksel, Akwen, Alabaster, Albert, Aleks, Alert, Alia, Aligator, Alkazar, Alojzy, Alsa, Aluzja, Amanda, Amant, Ambicja, Ametyst, Ami, Amika, Amol, Amor, Anakonda, Analiza, Anetka, Anna, Antonina, Apokalips, Apos, Apsik, Arabella, Arabka, Argo, Argus, Aria, Arkan, Arna, Arnika, Arti, Artur, Askot, Asta, Asteriks, Aston, Astor, Atena, Atika, Atir, Atos, Atrey, Aura, Awia, Azalia, Azbest, Azja, Azor, Azymut,
Bąbel, Bąk, Błazen, Baba, Babel, Babilon, Baca, Bachus, Badi, Baja, Bajka, Bajtek, Baks, Balbina, Baldo, Bambo, Bambus, Bandit, Bantu, Barabasz, Bard, Bari, Barry, Barsa, Baryłka, Bas, Baster, Bastor, Baton, Bazylek, Bazylia, Bej, Bemol, Ben, Benicjusz, Bercia, Bernard, Berni, Berys, Besi, Beta, Beti, Betunia, Beza, Białka, Bialy, Bierka, Big, Bigos, Bimber, Birka, Bitum, Blaki, Bobek, Bobik, Bodek, Bohun, Boksik, Bolek, Bona, Boni, Boniek, Bonita, Borówka, Borys, Bosman, Boss, Briana, Brutal, Brys, Buba, Bubu, Buki, Bulka, Bulldy, Bum,Bum, Bumel, Bunia, Burbon, Burma, Bursztyn,
Calineczka, Capri, Cedryk, Celia, Celika, Cent, Cester, Cezar, Chaber, Chopin, Chrapka, Ciapa, Ciaptak, Cortina, Curie, Cybul, Cyryl, Cytra, Czaban, Czak, Czako, Czapek, Czardasz, Czarik, Czarny, Czart, Czedar, Czekoladka, Czerep, Czerta, Czika,
Dżemi, Dablin, Dago, Daki, Dalia, Dama, Danuta, Dar, Darek, Daria, Delfin, De-moll, Demon, Dex, Diament, Dobie, Dobry, Doksa, Dolar, Dona, Dora, Drab, Draka, Dudi, Durka, Dyba, Dyzio, Dzana, Dzeki, Dzina, Dżoker,
Effi, Efra, Ejka, Eleni, Elpi, Emek, Era, Esi, Esta, Etna, Eulalia, Eureka, Evva,
Fafik, Fagot, Fano, Fara, Faros, Fart, Faworek, Febe, Fedra, Ferdynand, Feta, Figa, Filip, Filus, Flap, Flik, Flo, Florina, Foks, Frezja, Frugo, Fuga, Fuks, Funia, Fura, Furrora, Futer,
Gabi, Gafa, Gaj, Gama, Gamza, Gapa, Gibi, Giga, Gigant, Glader, Gordon, Grado, Graf, Grand, Grejter, Grin, Grom, Grosik, Groza, Grunia, Gryf, Gryps, Gryzencjusz, Gucia, Gwiazda,
Hagia, Hajda, Halabarda, Halka, Halszka, Hamlet, Hanka, Harem, Harfa, Harnas, Haszysz, Haza,Hazard,Hejnał, Hektar, Helena, Heloiza, Herb, Herbaciana, Herma, Hermi, Herod, Herod, Herrera, Hikora, Hipnotyczny, Historia, Hokus-Pokus, Horda, Horpyna, Hortensja, Hrabia Monte-Christo, Hrabina, Huba, Hulanka, Huna, Hunter, Hurysa, Husarz,
Idalia, Idol, Iliana, Inka, Irenka, Irma, Issa, Iwan, Iza,
Jaga, Jamajka, Jantar, Jarbah, Jaro, Jasiek, Jasyr, Jawa, Jaworski, Joga, Jogi, Jorka, Jowisz, Juna, Justyna,
Kabala, Kacper, Kaja, Kajtek, Kajtuś, Kala, Kalafior, Kalamarnica, Kalka, Kama, Kamasutra, Kambi, Kamrat, Kamyk, Kanis, Kankan, Kann, Kantor, Kapka, Kapral, Kaprys, Kapsel, Kara, Kareks, Kargul, Karina, Karka, Karlo, Karmel, Karmen, Karmin, Karo, Karolcia, Kartagina, Karus, Kasha, Kasia, Kaszalot, Kataton, Katto, Kava, Kawka, Kazimir, Kazior, Kędzior, Kędziorek, Kefir, Keti, Kibic, Kici-Mici, Kiełbasa, Kiep, Kikumi, Kilim, Kino, Kirlan, Kishka, Kissmeth, Kiszka, Kiwaczek, Kiwi, Klakson, Klapek,Kłapouch, Klarnet, Kleks, Klemencja, Klik, Klimka, Klips, Klusia, Kobra, Kojak, Koka, Koks, Koleś, Kolor, Kolt, Komasu, Kombat, Konsternacja, Koper, Kora, Korel, Korsa, Kos, Kosma, Kostek, Kozak, Kram, Krasna, Krasny, Kredka, Kredyt, Kreska, Krogulec, Kropka, Kryzys, Ksara, Książe, Kuba, Kulek, Kumpel, Kumys, Kundzia,
Lapa, Lasia, Lassi, Lemur, Lilia, Lina, Lipton, Lisek, Lizak, Lobuz, Lokis, Lola, Lolek, Lolita, Lord, Lorka, Ludmila, Luka, Lunapka, Lunatyczka, Lunia, Lusia,
Macek, Mafia, Magdalena, Magnolia, Maja, Majka, Majorka, Makaron, Maks, Mala, Malenka, Malta, Maluch, Małysz, Mandaryn, Manuela, Marej, Marek, Marka, Marszczek, Maszka, Matylda, Mazut, Mecenas, Messalina, Metka, Mikado, Milan, Mimoza, Minius, Mirabelka, Miranda, Mirella, Mirra, Misia, Misio, Misiu, Mysiu-pysiu, Mistrz, Misza, Miszket, Mitoza, Mizo, Moffatt, Moffie, Mona, Monika, Morda, Morka, Morus, Mrówka, Mucia, Muniek, Murzyn, Mysia-Pysia, Myszka,
Nandzia, Naomi, Negro, Nel, Nelina, Nelly, Neska, Nienasz, Nixonia, Nora, Nosacz, Nostalgia, Nugat, Nunia, Nureczka, Nuria, Nutka,
Oktawia, Ola, Olinka, Oliwka, Oprysia, Opus, Orika, Orka,
Quando, Quelly, Quisisana, Quidam, Quelle Belle, Quinnie,
Pacio, Pagaj, Pajda, Parówa, Paser, Patton, Pazurek, Perełeczka, Perelka, Perin, Persia, Pestka, Petunia, Piki, Pikus, Pimpus, Pionier, Pirat, Plama, Poker, Poldunio, Polonez, Ponka, Popi, Presta, Prezes, Protazy, Psitek, Psotka, Pucek, Puchatek, Puk, Puma, Punia, Pusia, Pustak, Puszek,
Rabarbar, Rafa, Raika, Rakim, Rama, Ramolek, Rayla, Reksio, Rema, Rida, Roda, Roj, Roki, Rokita, Roma, Rottik, Rowena, Rubi, Ruda, Rudy, Rudzik, Rumcajs, Rumpel, Rywal,
Sabi, Sabra, Sagace, Sake, Samba, Sambuś, Sando, Santina, Sapek, Sarmonella, Senator, Seth, Sibi, Simba, Skarpetka, Skudi, Smieszka, Sniezka, Sonia, Stora, Straszydło, Supełek, Syber, Syrena, Szarik, Szary, Szczurnixa, Szczurzydło, Szef, Szeherezada, Szelma, Szeryf, Szlaban, Sznurek, Szogun, Sztynks, Szura,
Tajga, Talar, Taura, Teść, Tekila, Tekla, Telma, Tenor, Teta, Tiban, Tigana, Tipo, Tobi, Tobiasz, Toffi, Toffie, Tofi, Tokaj, Tola, Tolek, Topcia, Topik, Tores, Torn, Tosia, Toudi, Tupaj, Tuptus, Tuska, Twingo,
Uchacz, Umbo, Umitella, Unia, Unus, Urwis, Usmiech, Uzi,
Vero,
Walencja, Walentynka, Wega, Wena, Westa, Wielki, Wiennie, Wiernek, Wigor, Wiola, Wip, Wirus, Wiwa, Wodka, Worek, Wsza, Wycior,
Xsara,
Yaga, Yapa, Yenna, Yuka,
Zaco, Zaba, Zabka, Zafira, Zagłoba, Zargo, Zasadzka, Zbój, Zefir, Zenek, Zenobia, Zibi, Zlato, Zlaty, Zloty, Zolka, Zoran, Zula, Zuza,Zuzia,

♥ Mowa Psa ♥

Psy dysponują obszerną gamą najróżniejszych sygnałów, za pomocą których potrafią się 
porozumiewać.
    * Pies, który usiłuje okazać swą dominację, stroszy włos na grzbiecie, nastawia uszy, unosi ogon i otwiera pysk
    * Jeśli chce grozić, to podciąga wargi i pokazuje zęby
    * Pies lękliwy, który jednocześnie jest agresywny, tuli ogon i kładzie uszy. Uwaga, jeśli nie będzie mógł się rozładować, to wkrótce zaatakuje!
    * Pies zapraszający do zabawy przypada na przednich kończynach do ziemi, unosi zad, przyjaźnie macha uniesionym, ale luźnym ogonem i szczeka zachęcająco
    * Pies, który się poddaje, przypada do ziemi, by wydać się mniejszym.
    * Pies, który się całkowicie poddaje, przewraca się na grzbiet i wtula ogon między uda

    „Żeby jeszcze umiał mówić…”
Sygnały optyczne, takie jak postawa ciała czy ogona, ustawienie uszu i mimika odgrywają znaczącą rolę w psiej mowie. Równie ważnymi – jeśli nie ważniejszymi – środkami wyrazu naszego czworonoga są wydawane przez psa głosy i pozostawiane przez psa zapachy.
  Mowa ciała
By rzeczywiście móc zrozumieć, co pies chce wyrazić, trzeba obserwować przede wszystkim wzajemne ułożenie głowy, tułowia i ogona. Gdy pies chce komuś grozić lub zaimponować, to stara się przede wszystkim wydać się jak największym. Staje na wyprostowanych kończynach, z wysoko uniesionym, lekko drgającym na końcu ogonem tuż przed swym rywalem, głowa jest lekko odwrócona w bok, a uszy czujnie nastawione ku przodowi.
Zachowania grożące można podzielić na agresywne i obrończe. Jeśli pies grozi atakiem, to jednocześnie warczy lub nawet szczeka, jego tułów jest napięty, a włos najeżony; ogon jest uniesiony wysoko ponad głowę i cały napięty, głowa jest leciutko pochylona, uszy wyraźnie nachylone ku przodowi, a zęby całkowicie odsłonięte. Przy grożeniu obrończym, w wypadku niepewności lub lekkiej obawy, pies stara się wyglądać na mniejszego, niż jest w rzeczywistości, nogi są lekko ugięte, ogon jest spuszczony, a uszy stulone ku tyłowi.
Jeśli pies pragnie poddać się przeciwnikowi, to wyraźnie zaczyna się garbić, opuszczając głowę miedzy łopatki. Przy poddaniu pasywnym pies potrafi nawet położyć się na ziemi i powoli czołgać się w kierunku dominującego rywala. Ogon jest wtulony między nogi, uszy stulone są ku tyłowi, pies nerwowo oblizuje się i potrafi popiskiwać niczym szczenię. Przy poddaniu aktywnym co prawda postawa ciała także wskazuje na poddanie się, ale pies wygląda nieco pewniej, a ogon trzymany jest neutralnie – ani uniesiony, ani wciśnięty miedzy nogi. Zachowanie takie często widać przy spotkaniu psa z właścicielem: pies cieszy się, choć nie przesadnie, i okazuje swe poddanie, ale też nie demonstracyjną bezwarunkową uległość.
  Mimika
Pysk psa ma wiele możliwości wyrazu, sygnalizowania stanu psychicznego psa przez układ oczu, uszu i warg. Gdy pies odczuwa lęk lub złość, jego źrenice zmniejszają się, a powiększają, gdy pies obserwuje coś interesującego lub przyjemnego. Chcąc okazać swa dominację, pies wpatruje się uparcie w swego rywala, starając się zmusić go do odwrócenia wzroku, co jest dowodem wycofania się z rywalizacji, obawy, niepewności lub poddania się. Uszy nastawione bacznie ku przodowi znamionują – w zależności od okoliczności i postawy reszty ciała – zainteresowanie, zachowanie dominacyjne lub grożące , podczas gdy uszy stulone ku tyłowi lub rozłożone na boki wskazują na podporządkowanie się, strach lub niepewność. Odsłonięcie zębów jest zawsze sygnałem grożącym.
      Dźwięki
Psy znają i potrafią wydawać najróżniejsze dźwięki: umieją szczekać, wyć, warczeć czy piszczeć. Szczekają przede wszystkim wtedy, gdy chcą ostrzec (a zatem zaalarmować resztę stada), ale także z radości, kiedy właściciel wraca do domu, kiedy pies zaprasza do zabawy, kiedy pies poluje lub kiedy jest na tropie. Wycie z kolei w warunkach naturalnych służy do oznaczania swego terytorium, odstraszenia innych stad od jego naruszania oraz do zbierania się stada w jednym miejscu (dlatego psy domowe, które muszą długo pozostawać same, często wyją, dając wyraz swej samotności i wzywając swego właściciela, tak jak w naturze wzywałyby innych członków stada). Piski i skomlenia są wydawane przez szczenięta – a później i dorosłe psy – jako jednoznaczny sygnał dyskomfortu lub bólu, a czasami także – zniecierpliwienia. Warczenie jest zachowaniem grożącym, częściej jednak związanym z poczuciem niepewności i lęku niż z poczuciem siły i dominacji. Pies pewny swej przewagi nie warczy.
  Zapachy
Psy potrafią także przekazywać sobie pewne komunikaty za pomocą moczu czy odchodów, a właściwie ich zapachów. W ten sposób przekazywane są informacje o wielkości, charakterze i częstotliwości pobytu w danym terenie psa. Zapachy odgrywają także znacząca rolę w bezpośrednich kontaktach psów – niejednokrotnie widzieliśmy, jak psy obwąchują sobie pyski, ale także okolice narządów płciowych i odbytu. Psy dominujące mniej chętnie godzą się na staranne ich obwąchiwanie przez innego psa, podczas gdy psy poddane dążą do prezentacji swej ‚palety zapachów’.
    Niechciane przesłania
Psy często swym zachowaniem zdradzają znacznie więcej swych stanów psychicznych niż chciałyby – najlepszym przykładem będzie tu porównanie zachowań dominacyjnych dwóch młodych psów, widzących się pierwszy raz. Pies mniej pewny siebie zawsze przegra pierwsze ustalanie hierarchii, choćby był fizycznie silniejszy – rywalizacja rozstrzyga się na poziomie predyspozycji psychicznych a nie fizycznej przewagi.
         Wzajemne podpatrywanie się
Ponieważ pies i człowiek żyją ze sobą od wielu pokoleń, przeto nauczyli się wzajemnie nie tylko odczytywać swe sygnały, ale i wydawać je w sposób zrozumiały dla drugiej strony. Najprostszym przykładem jest tu przekrzywianie głowy przez psa, gdy ten usiłuje coś zrozumieć – to zachowanie nabyte w toku obcowania z człowiekiem. Człowiek także nauczył sie czegoś od psa, co doskonale widać, gdy człowiek usiłuje zachęcić swego czworonoga do zabawy; zazwyczaj pochyla się ku przodowi, kuca lub nawet klęka albo też demonstracyjnie przestępuje z nogi na nogę. Dokładnie te same gesty wykonuje pies, zachęcający innego psa do zabawy – jedynym wyjątkiem jest tu poklepywanie się rękami o uda, czynność, której pies, niestety, nie jest w stanie powtórzyć…