Dog Trekking

Dzisiaj opowiem Wam o formie wypoczynku, która umożliwia zacieśnianie więzi między psem a jego właścicielem-dog trekkingu.

Dog trekking polega na chodzeniu z psem po lasach lub górach. Takie wycieczki są dokładnie planowane. Zazwyczaj wymagają one znajomości mapy oraz umiejętności orientacji w terenie. Czasem jednak zdarza się, że uczestnicy poruszają się po określanych szlakach i nie potrzebne jest korzystanie z mapy.

Jak przygotować się do dog trekkingu

• trasy wyznaczane przez organizatorów mają 10, 15, 20, 25 lub 50 kilometrów, warto więc stopniowo wydłużać spacery z psem,

• raz w miesiącu dobrze by było zabrać pupila na długi spacer do lasu lub w góry,

• przed wyprawą dog trekkingową, warto polepszyć swoją wydolność za pomocą canicrossu ( bieg z psem ),

• należy oswoić psa z tym, że co jakiś czas będzie musiał pokonywać wzniesienia,

• jeśli nasz piesek ma więcej niż osiem lat, warto zabrać go najpierw do lekarza, by ten ocenił jego zdolność do przebycia dłuższej trasy.

Sprzęt potrzebny do uprawiania dog trekkingu

Zanim zaczniemy uprawiać dog trekking, należy zakupić parę niezbędnych rzeczy:

• specjalne szelki,

• linę z amortyzatorem, która zmniejsza szarpnięcia nieprzyjemne dla psa,

• plecak z pasem biodrowym lub oddzielny pas na biodra, do którego można przypiąć linę z amortyzatorem,

• kantarek, czyli obrożę uzdową,

• ekwipunek określany przez organizatora, czyli wodę, jedzenie dla psa, buty dla psa, mapę, telefon komórkowy, latarkę, mini apteczkę, kompas oraz mapnik.

Zachowanie bezpieczeństwa podczas dog trekkingu

Organizator każdej trasy trzyma się określonych zasad, dzięki którym pies oraz jego właściciel są bezpieczni. Oto one:

• Dokładna znajomość trasy – organizatorzy osobiście układają każdy metr trasy i wielokrotnie sprawdzają jej bezpieczeństwo,

• Najważniejsze jest zdrowie psa – organizatorzy zawsze zapewniają opiekę weterynaryjną na trasie,

• Bezpieczny transport na trasie – jeśli na trasie właścicielowi albo psu zdarzy się coś złego, organizatorzy mają w zanadrzu samochód terenowy, który dotrze w każde miejsce.

 

Dog trekking w Polsce

Ta forma aktywności fizycznej dla właściciela i jego psa staje się coraz popularniejsza w Naszym kraju. Organizowany jest nawet Puchar Polski. 

Regulamin udziału w zawodach

By wziąć udział w takim przedsięwzięciu, nie trzeba mieć specjalnego doświadczenia lub umiejętności. Ważne jest, by w odpowiednim terminie wypełnić  kartę zgłoszeniową opublikowaną na stronie internetowej.

Prawo do startu w dog trekkingu mają osoby, które ukończyły 18 lat lub między 16 a 18 rokiem życia dostaną zgodę na udział od rodziców.

W przypadku psów, udział w zawodach mogą brać osobniki mające od jednego do dziewiątego roku życia. Nie ważne jest, jakiej są wielkości bądź rasy. Każdy pupil ma prawo wystartować, chyba, że weterynarz uzna, że jego stan zdrowia mu na to nie pozwala.

Kategorie konkurencji 

• drużyny, czyli osoby startujące w kategorii indywidualnej lub kluby,

• mężczyźni Long,

• kobiety Long,

• mężczyźni Mid,

• kobiety Mid,

• rodzina – dystans mid oraz mini,

• kobiety, mężczyźni, rodziny mini,

• masters, czyli zawodnicy, którzy ukończyli 45 lat.

Informacje dodatkowe na temat udziału w zawodach

• należy dokładnie zapoznać się z regulaminem,

• każdy uczestnik bierze udział w wydarzeniu na własną odpowiedzialność,

• organizator nie ponosi odpowiedzialności za zagubione rzeczy.

Zanim postanowicie wziąć udział w imprezie dog trekkingowej, zastanówcie się, czy macie dobrą kondycję. Zaczynajcie od krótkich dystansów i stopniowo wydłużajcie trasę. Przyzwyczajcie organizm swój i psa do zawodów.

Objawy niepokoju u psa

Zestresowany i zaniepokojony pies wysyła właścicielowi sygnały mające pokazać, że dzieje się coś złego. Jeśli jednak opiekun nie zdaje sobie sprawy z takiego zachowania, może odnieść wrażenie, że jego pupil jest głupi oraz uparty, bo nie wykonuje poleceń. To może doprowadzić do pogłębienia poczucia niepokoju u czworonoga.

Pies, nie mając możliwości przekazania Ci sygnałów uspokajających (sygnały wskazujące na zdenerwowanie), zacznie stosować inne metody do okazania swojego zaniepokojenia. Może użyć do tego warczenia oraz gryzienia.  Ważne jest więc to, by umieć dostrzec pierwsze oznaki stresu u psa. W przeciwnym razie pupil przyjmie postawę bardziej defensywną, a jego niepokój wzrośnie doprowadzając do chęci ucieczki.

Warczenie oraz szczekanie

Często warczenie oraz szczekanie uznawane są za zapowiedź ataku. Nie powinno się ich jednak tak traktować. Nie mają one bowiem okazać agresji psa wobec człowieka. Warczenie oraz szczekanie są ostrzeżeniem, że jeśli dana osoba nie zmieni swojego sposobu zachowania, czworonóg będzie zmuszony do użycia swoich szczęk.

Takie zachowanie można porównać do zachowania policjantów. Często widzimy na filmach, że policjant, zanim strzeli, krzyczy ostrzegawczo: „Stój, bo będę strzelał”. Jego zamiarem nie jest zranienie napastnika tylko poinformowanie go o konsekwencjach złego zachowania. Na tej samej zasadzie działa właśnie szczekanie oraz warczenie. Są one sygnałami ostrzegawczymi.

 

Kara za sygnał ostrzegawczy

Każdy właściciel czworonoga wie, że pies uczy się poprzez skojarzenia. Jeśli jest karcony za szczekanie oraz warczenie, zaczyna mieć złe skojarzenia z osobą wymierzającą daną karę.

Jeśli w wieku szczenięcym właściciel nie nauczy psa innego sposobu reagowania na stres niż warczenie i szczekanie, bądź nie oswoi go z nim, nie może wymagać od pupila, by się przyzwoicie zachowywał. Na dodatek, każda kara wymierzona za reakcję psa na stres, zwiększa jego poczucie niepokoju i pupil zaczyna szczekać coraz intensywniej. Całe to zachowanie doprowadzi w końcu do tego, że nie będzie on już ostrzegał tylko od razu przejdzie do gryzienia obiektu wywołującego stan niepokoju.

Jeśli Twój pupil na Ciebie warczy, nie stresuj się. Takie zachowanie może mieć bowiem przyczynę psychiczną lub fizyczną. Nie wolno go od razu za to karać. Postaraj się dojść do źródła problemu.

Jeśli jednak będziesz miał pewność, że warczenie nie jest spowodowane przez ukrytą przyczynę, taką jak ból, musisz nauczyć psa akceptować czynnik wywołujący niepokój. Możesz to zrobić za pomocą stopniowania psu dawki stresu. Przykład: jeśli pies reaguje szczekaniem oraz warczeniem na Twojego znajomego, musisz oswoić pupila z jego obecnością. Poproś przyjaciela o to, by nie podchodził od razu do psa. Niech poprzebywa z nim w pokoju do momentu, aż czworonóg  sam postanowi zbliżyć się do obcej osoby.

 

Uspokajanie psa

Uspokajanie zestresowanego, zaniepokojonego psa może przynieść skutek przeciwny do zamierzonego. Zamiast złagodzić zachowanie, doprowadzimy do wzmocnienia lękowej postawy i nasilenia strachu. Lepszym pomysłem niż uspokajanie (bądź karanie) psa, jest ignorowanie jego nienaturalnego zachowania. Należy poczekać, aż sam się uspokoi. Dopiero wtedy możemy próbować zwalczyć jego stres wobec danego obiektu.

Postawy ciała, które uspokajają psa:

• stanie prosto oraz patrzenie w tym samym kierunku co pies - można odwrócić się do niego tyłem lub bokiem,

• unikanie kontaktu wzrokowego z pupile, chyba, że on chce go nawiązać,

• mówienie w sposób spokojny oraz cichy, milczenie, oblizanie warg lub ziewanie,

• powolne oraz spokojne poruszanie się bądź stanie w miejscu,

• delikatne głaskanie psa.

Najważniejsze, by jak najwcześniej zaprowadzić psa na szkolenie. Im później postanowimy pracować z pupilem, tym większe prawdopodobieństwo, że nie będziemy w stanie przeciwdziałać negatywnym zachowaniom.

Wiedząc, co niepokoi naszego psa, możemy nauczyć go walczyć z lękiem. Dzięki szkoleniu, oswoimy go ze stresem i dzięki temu unikniemy niepotrzebnego warczenia oraz szczekania.

Transfuzja krwi u psa

Kilka dni temu, w poście "Czy pies może być dawcą krwi" pisałam Wam o weterynaryjnych bankach krwi oraz o tym, że coraz więcej właścicieli psów decyduje się na to, by ich pupile zostawały dawcami, pomagając dzięki temu innym czworonogom i ich właścicielom. Dzisiaj, uzupełniając tamten wpis, opowiem Wam o zabiegu transfuzji krwi u psów, przyczynach niedokrwistości, a także o psich grupach krwi. Zapraszam wszystkich do lektury... :)

Czym jest transfuzja krwi

Transfuzja krwi, inaczej jej przetoczenie to zabieg, podczas którego określona ilość krwi albo jej składników jest dostarczana potrzebującemu, w celu substytucji lub uzupełnienia niedoborów.

Czym jest wskaźnik hematokrytowy

Wskaźnik hematokrytowy pozwala określić, czy stosunek elementów morfotycznych krwi u psa do całkowitej objętości jego krwi jest prawidłowy, czy nie mamy do czynienia z niedokrwistością. Wskaźnik ten wyraża się w procentach albo w postaci ułamka i u zdrowego psa jego wartość wynosi 45%. Spadek wskaźnika świadczy zazwyczaj o tym, że zmniejszyła się liczba erytrocytów, czyli czerwonych krwinek w organizmie i należy zacząć działać, by nie doprowadzić do niedokrwistości. Gdy wartość wskaźnika to mniej niż 15-20%, życie zwierzęcia jest zagrożone i konieczne jest poddanie pupila zabiegowi transfuzji krwi.

W jakich sytuacjach pies może potrzebować transfuzji krwi

Transfuzji krwi u psów dokonuje się np., gdy:

• u psa wystąpił silny krwotok,
• u czworonoga stwierdzono niedokrwistość,
• psiak spożył truciznę (np. warfarynę),
• pupil choruje na hemofilię A lub B,
• mamy do czynienia z chorobą von Willebrandta (skłonność do krwawienia samoistnego lub po urazach), trombocytopenią, zespołem rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (zespół DIC) lub hipoproteinemią (stanem niedostatecznego stężenia białek w osoczu krwi).

Krew i jej składniki przetaczane psu

1. Krew pełna świeża (czas przechowywania: do 8 godzin) - taka krew zawiera erytrocyty, leukocyty, trombocyty, czynniki krzepnięcia i białka
2. Krew pełna przechowywana (czas przechowywania: do 35 dni) - taka krew przechowywana jest w warunkach chłodniczych (2-6 stopni Celsjusza); w jej składzie nie ma czynników krzepnięcia oraz płytek krwi
3. Koncentrat czerwonokrwinkowy (przechowywanie jak w przypadku krwi pełnej) - krew o hematokrycie 90% (odwirowane osocze), zawiera przede wszystkim erytrocyty i leukocyty
4. Osocze (czas przechowywania: do 5 lat w temp. -30 stopni Celsjusza) - płynna część krwi, bez krwinek, zawierająca czynniki krzepnięcia i białka
5. Krioprecypitat ( czas przechowywania: do 1 roku w temp. -30 stopni Celsjusza) - mrożony koncentrat białek osocza, który zawiera czynniki krzepnięcia
6. Surowica - płynna cześć krwi, bez krwinek i czynników krzepnięcia, stosowana przy niedoborze przeciwciał i uodparnianiu na choroby zakaźne

Grupy krwi, występujące u psów

U psów można wyróżnić 8 głównych grup krwi, określanych jako DEA (dog erytrocit antigen). Te grupy to: DEA 1.1, DEA 1.2, DEA 3, 4, 5, 6, 7 i 8. Największą uwagę należy poświęcić grupie DEA 1.1. Psy o grupie DEA 1.1. ujemnym powinny otrzymywać krew DEA 1.1. również ujemną. Psy DEA 1.1. dodatnie mogą za to otrzymać krew DEA 1.1 zarówno dodatnią, jak i ujemną. 

Warto wiedzieć, że przy pierwszej transfuzji organizm psiego biorcy nie ma jeszcze przeciwciał przeciwko antygenom grupowym dawcy, więc nie ma znaczenia, jaką grupę krwi ma psi dawca. Dopiero przy kolejnych transfuzjach krwi u psa należy znać krew dawcy i biorcy, by przetoczyć krew, która zostanie dobrze przyjęta przez pacjenta.

 

Pchły u psa

 

Podejrzewam, że spora część z Was miała kiedyś nieprzyjemność walczenia z pchłami, które zaatakowały Waszego pupila. Czy wiecie, jak niebezpieczne są te małe, denerwujące stworzonka? Co należy robić, by chronić przed nimi malucha?

O pchłach

Zanim opowiem Wam o tym, jakie spustoszenie w organizmie mogą siać pchły, warto jest wprowadzić Was w temat i przedstawić charakterystykę tych owadów. Są to owady bardzo małe (1 - 10 mm), o ciele bocznie spłaszczonym, bez skrzydeł, ale potrafiące skakać na bardzo dalekie odległości. Pchła może być brązowo-żółta, brązowa lub czarna, dlatego, jeśli mamy psiaka o ciemnej sierści, bardzo ciężko będzie nam ją dojrzeć gołym okiem na naszym zwierzaku. Pchły mają aparaty gębowe kłująco-ssące i żywią się krwią swoich żywicieli, gryząc ich i wprowadzając dodatkowo do ich organizmu, wraz ze śliną, substancje, zapobiegające krzepnięciu krwi, drażniące i silnie alergizujące. W wielu przypadkach dochodzi przez to u psa do alergicznego pchlego zapalenia skóry (apzs). Pchły atakują nie tylko psy, ale także inne ssaki oraz ptaki.

Jaką szkodę psu może wyrządzić pchła

Ugryzienie pchły nie oznacza niestety jedynie dyskomfortu i swędzenia u naszego pupila. Pasożyty te są znacznie bardziej niebezpieczne, ponieważ mogą przenosić niebezpieczne zarazki. Skąd te zarazki się biorą? Pchły przenoszą je ze swoich poprzednich żywicieli. Pasożyty te pobierają również zarazki z podłoża, gdzie występują m.in. larwy tasiemców, którymi także żywią się te stworzenia. Pamiętajcie, pchła może przekazać naszemu psu: wirusy, pierwotniaki, bakterie i robaki płaskie.

Na co może zachorować pies, na którym zadomowiła się pchła

Ciekawe, czy wiedzieliście, że pchły mogą zarazić psiaka wirusem babeszjozy? Wasz pupil nie musi więc wcale zostać zaatakowany przez kleszcza, wystarczy jedna pchełka, by pupil nabawił się tej groźnej choroby. Poza tym, pchły mogą przenosić dwa tasiemce: Dipylidium caninum oraz Hymenolepis diminuta. Tasiemce te mogą rozwijać się także w ludzkim organizmie, więc jeśli np. Wasze dziecko zje zarażoną pchłę, w jego jelicie rozwinie się taki tasiemiec. 

Jak pozbyć się pcheł u psa

Jeśli psiak się drapie i jego skóra jest zaczerwieniona, możecie podejrzewać, że ma pchły. By być pewnym, powinniście poszukać na jego sierści i na legowisku ciemnych, zaschniętych ziarenek, będących odchodami pcheł. Jeśli na Waszym pupilu zadomowiły się te pasożyty, musicie czym prędzej zacząć działać. Przeczeszcie psiaka szczotką o gęstych zębach. Następnie wykąpcie malca w szamponie przeciw pchłom. Możecie także skorzystać z domowego sposobu na pozbycie się pcheł. Pchły nie lubią zapachu octu, zaleca się więc (po umyciu pieska szamponem przeciw pchłom) spryskać psa roztworem octu z wodą. Nie spłukujcie roztworu, wyczeszcie później psiaka po raz kolejny, by pozbyć się martwych pcheł. Spryskajcie octem także legowisko pupila, by żaden pchli pasożyt nie miał ochoty zagnieździć się w pobliżu Waszego malucha.

Jak chronić psa przed pchłami

Jeśli chodzi o naturalne sposoby, pchły nie tolerują zapachu mięty, róży, octu, paproci oraz zapachu liści orzecha włoskiego. Poza tym, na rynku, dostępnych jest wiele preparatów, mających na celu ochronę psiaka przed pchłami. Należą do nich różne krople, czy też obroże przeciw pchłom. Należy dbać o profilaktykę, bo łatwiej jest przecież zapobiegać niż później leczyć.

Pamiętajcie, że musicie dbać o czystość, regularnie odkurzać dom, czy mieszkanie, czyścić legowisko pupila i oczywiście sprawdzać, czy psiak jest "czysty". Nie bagatelizujcie problemu, ponieważ pchły naprawdę potrafią bardzo namieszać i narobić wielu problemów, których zdecydowanie lepiej jest uniknąć.

Nerwice u psów

Dzisiaj opowiem Wam o chorobie, która dotyka głównie psy zamieszkujące duże ośrodki miejskie oraz wielkie aglomeracje-zaburzeniu nerwicowym u psa.

Nerwice dotykają głównie czworonogów, które żyją w nienaturalnych dla swojego gatunku warunkach. Pozbawione możliwości uwolnienia swoich pierwotnych instynktów, zamknięte na wiele godzin w domach, bez miejsca do wybiegania, stają się zestresowane oraz sfrustrowane. Do tego wszystkiego dochodzą błędne zachowania ludzkie, które doprowadzają do powstawania traum ciężkich do wyleczenia.

Objawy nerwicy u psa

Objawy nerwicy oraz innych zaburzeń są różne. Mogą mieć wymiar emocjonalny lub na przykład psychosomatyczny. Czas ich trwania w każdym przypadku może być inny – długotrwały lub wyrywkowy, czyli występujący w określonych sytuacjach.

Oto większość objawów:

• stany lękowe,

• wrażliwość na różnego typu bodźce, na przykład zbyt głośną muzykę lub intensywne głaskanie,

• drżenie ciała,

• stany depresyjne,

• apatia,

• niechęć do zabaw lub spacerów,

• nietrzymanie moczu, załatwianie potrzeb fizjologicznych gdzie popadnie,

• piszczenie, szczekanie lub wycie,

• nieusprawiedliwiona agresja,

• niszczenie różnych przedmiotów w domu,

• nerwowe chodzenie bez celu,

• wygryzanie sierści, doprowadzanie do powstawania ran na skórze,

• senność,

• napinanie się mięśni,

• przyspieszenie akcji serca,

• podwyższone ciśnienie,

• problem z funkcjonowaniem narządów wewnętrznych.

 

Przyczyny nerwicy u psa

Nerwica może znajdować źródło w różnych przeżyciach. Często trauma ciągnie się za psem już od wczesnych lat szczenięcych.

Bardzo często, na różnego typu zaburzenia psychiczne, cierpią psy wzięte ze schroniska. Wystarczy jeden pojedynczy incydent, a nieleczony pupil może borykać się z chorobą do końca życia. Takim wydarzeniem może być zbicie psa, pozostawienie na całą noc na mrozie, przywiązanie do drzewa i porzucenie, głodzenie lub poszczucie przez innego psa.

Do zaburzeń nerwicowych u psów zaliczamy:

• fobię,

• lęk separacyjny,

• depresję,

• zespół pozbawienia bodźców zewnętrznych,

• lęk przed ludźmi,

• nadaktywność,

• dolegliwości psychosomatyczne.

 

Diagnozowanie zaburzeń psychicznych u psa

Najlepszym sposobem na to, by rozpoznać u psa dane zaburzenie, jest baczne obserwowanie jego zachowania. Jeśli któreś z nich wydaje się niepokojące, warto zaprowadzić pupila do behawiorysty. On spędzi z nim trochę czasu, poobserwuje jego styl życia, nawyki oraz otoczenie, w którym przebywa. Dzięki takiej obserwacji, określi rodzaj zaburzenia u czworonoga oraz powie Nam, jak mamy się zachowywać, by pomóc mu wrócić do zdrowia psychicznego.

 

Leczenie zaburzeń nerwicowych u psów

Leczenie zaburzeń nerwicowych nie jest proste. Proces ten może trwać nawet kilka lat. Niestety, nie istnieje metoda terapeutyczna, dzięki której moglibyśmy całkowicie wyleczyć  głęboko zakorzenione zaburzenia. Właśnie dlatego, niektóre psy muszą przyjmować leki, które wspomogą jego terapię. Najważniejsze w leczeniu jest jednak to, by zapewnić psu jak najlepsze warunki, które sprzyjałyby powracaniu czworonoga do zdrowia. Należy nie drażnić psa, nie zaczepiać w żaden irytujący sposób, nie zmuszać go do wykonywania pewnych czynności oaz nie wymagać od niego, by z dnia na dzień stał się w pełni zdrowy psychicznie.

Pamiętajcie, że najważniejsze jest wczesne rozpoznanie zaburzenia. Im wcześniej zostanie ono wykryte, tym większe prawdopodobieństwo, że pupil całkowicie się z niego wyleczy bez konieczności brania leków. Najlepiej, jeśli behawiorysta będzie w stanie określić źródło zaburzenia. Dlatego właśnie musicie bacznie obserwować psa, by móc powiedzieć specjaliście, co waszym zdaniem mogło wpłynąć na psychikę pupila.